Verliefd worden en toch weglopen
Ik heb een guilty pleasure. Ik kijk graag naar datingprogramma’s op Netflix. Een van die programma’s is Love is Blind.
Voor het geval je het nog nooit gezien hebt, even de context. Twee mensen leren elkaar kennen zonder elkaar te zien. Ze praten met elkaar vanuit aparte cabines, worden verliefd, doen een huwelijksaanzoek en zien elkaar pas daarna voor het eerst. Na een huwelijksreis en drie weken samenwonen, staan ze een maand later voor het altaar en zeggen ze ja of nee.
Het wordt gebracht als een experiment. Kan je verliefd worden op iemand zonder hem of haar gezien te hebben? Is de klik er dan ook in het echt, ook wanneer het normaal gesproken niet je type zou zijn? En is liefde dus werkelijk blind?
Natuurlijk kijk ik het om even lekker weg te kunnen zwijmelen. Maar ik kijk het vooral omdat ik smul van de patronen die ik zie.
Zoals bijvoorbeeld bij Julia en Kamil van Love is Blind Polen. Allebei beschadigd door eerdere relaties.
Zij had daardoor constant bevestiging nodig. “Vind je me wel mooi?” “Weet je het wel zeker?” “Ben je echt verliefd op mij?”
En hij? Hij voelde veel, maar liet dat minder zien. Behalve wanneer hij ontspannen was onder vrienden. Dan zag je ineens een hele andere kant van hem.
Toch zag je duidelijk dat ze verliefd werden en steeds meer voor elkaar gingen voelen. Maar de buitenwereld was het daar niet mee eens.
De moeder van Julia zei constant dat ze Kamil niet vertrouwde. Ze stak niet onder stoelen of banken dat ze vond dat Julia niet met hem moest trouwen.
En de dag voor de bruiloft kwam Julia ook nog in contact met iemand uit het verleden van Kamil. Die beweerde dat hij tijdens zijn vorige relatie vreemd was gegaan.
Dus wat deed Julia? Ze geloofde het. En zei nee voor het altaar. Ze liet precies datgene uit haar handen glippen waar ze het meeste naar verlangde: echte liefde.
Later bleek dat het gerucht helemaal niet klopte. Die persoon van wie ze het gehoord had, had Kamil al vaker zwartgemaakt uit wraak.
Zo zonde. Ik zat met kromme tenen en wilde haar wel door elkaar schudden: muts, kijk nou wat je laat schieten!
Herken je dit als ondernemer?
En terwijl ik zat te kijken, dacht ik: dit is precies wat ik ook zie bij coaches en therapeuten.
Ze verlangen diep van binnen naar succes. Naar klanten en naar vrijheid. Naar eindelijk doen waarvoor je hier bent.
Maar zodra het dichtbij komt, gaan ze luisteren naar hun angst. “Ben ik wel goed genoeg?” “Er zijn al zoveel coaches en therapeuten. Waarom zouden mensen naar mij luisteren?” “Wat zullen anderen ervan vinden?”
Of nog erger: ze gaan luisteren naar de mening van anderen. Mensen die zelf niet ondernemen. Of die ooit zelf hebben gefaald. Mensen die hun eigen angsten projecteren.
En voordat je het doorhebt, laat je precies datgene schieten waar je eigenlijk het meeste naar verlangt. Omdat je angst harder spreekt dan je vertrouwen.
Je weet het eigenlijk al
Dit zie ik zo vaak bij ondernemers. Ze saboteren zichzelf op het moment dat het spannend wordt. Wanneer ze zichtbaar moeten zijn. Hun aanbod moeten delen. Een investering moeten doen. Of eindelijk moeten kiezen voor zichzelf.
Je weet diep van binnen vaak best wat je te doen hebt. Alleen vertrouw je jezelf niet genoeg om het ook echt te doen.
En begrijp me niet verkeerd. Ik vind sommige dingen ook spannend. Maar dat betekent niet automatisch dat ik luister naar iedere angstige gedachte die voorbijkomt. En dat ik me laat beïnvloeden door de wereld om me heen.
Het is juist de bedoeling dat je eindelijk gaat leven en ondernemen volgens wie je in de kern echt bent. Dat voelt zoveel lichter. En pas dan gaat het stromen.
Herken je jezelf hierin? Dan is het misschien tijd om te stoppen met nee zeggen tegen jezelf, vlak voordat het eindelijk zou kunnen lukken.
